© 2019 door Rachel Luntungan-Telussa

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon
Zoeken
  • Rachel

Welkom 2020 ♥

Een beetje laat, toch nog in januari. Ik hoop dat 2020 voor een ieder op deze aarde een fantastisch mooi jaar zal worden met heel veel liefde, geluk en gezondheid!


Na een drukke periode, ben ik eindelijk in de gelegenheid om een stukje te schrijven. Helaas ben ik, net als veel Nederlanders, herstellende van een griep. En als er iets is wat ik niet leuk vind, dan is het ziek zijn. Uiteraard hielp de zorg, steun en een flinke dosis liefde van mijn geliefde erbij om er weer bovenop te komen. En ja, in dit geval is het ook ergens goed voor… het geeft me ruimte om aan mijn blog te werken. Het zet me weer even op scherp met betrekking tot mijn gezondheid, niet zo handig om -af en toe- de dagelijkse vitamientjes te vergeten. Daarnaast is het ook belangrijk om tijd vrij te maken voor rust en ontspanning. Gelukkig resulteerde het dit keer in een griep, in plaats van een terugval met verergering van fibromyalgie klachten! De spierpijn van een griepje voelt weliswaar ‘beter’ aan dan een flare-up. Dus ik zeg: ‘Yeah’!


Het nieuwe jaar. Wat gaat 2020 mij brengen? Buiten het feit dat ik net griep heb gehad, gaat het eigenlijk heel goed met mij. Daar ben ik dan ook ontzettend dankbaar voor. Ik heb minder pijn, meer energie en vooral vertrouwen in mijn lichaam. Dat het goed gaat betekent niet dat ik nergens meer last van heb. Het houdt in dat ik goed kan leven met de klachten die ik (nog) heb. Ik verwacht niet dat ik voor de rest van mijn leven alleen maar goede perioden heb, ga er wel vanuit dat mijn lichaam er altijd weer bovenop komt. Het zijn in elk geval weer perioden in plaats van dagen. Dat maakt het leefbaar voor mij. Het leven lacht me weer toe!


Inmiddels ben ik weer volop aan het werk. Grapje! Natuurlijk niet. Ik geef nog steeds les. Zo nu en dan val ik ergens in. Daarnaast heb ik sinds een aantal maanden een administratieve opdracht, waarbij ik vanuit huis kan werken. Ideaal, want ik kan zelf mijn tijd indelen en ik hoef niet te reizen. Binnenkort ga ik starten met een dansproject, daar heb ik superveel zin in.

Eindelijk kan ik weer helemaal doen wat ik het allerliefste doe. Ik ben er zo blij mee! Uiteraard zal ik niet te hard van stapel lopen en niet meteen mijn hele week volplannen met werk, al vind ik het nog zo leuk.


Nu het beter gaat, denk ik nog steeds dagelijks na over mijn planning. Soms lukt iets niet, vaak wel. Ik kan iets losser zijn met de ‘lepels’ die ik op een dag te verdelen heb en dat schept ruimte. Er is weer ruimte in mijn leven voor leuke dingen. Ruimte om te genieten. I’m happy!

Liefs ♥

131 keer bekeken2 reacties
  • Rachel

Het einde van het jaar nadert. Het is weer tijd om stil te staan bij alle hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar. Wat heeft het ons gebracht? En wat gaat volgend jaar ons brengen?

De goede voornemens komen weer voorbij en we kijken terug op het jaar 2019.


Voor mij persoonlijk is het een heftig jaar geweest. Een jaar waarin ik fysiek en mentaal veel dieptepunten heb gekend. Desondanks ben ik het afgelopen jaar persoonlijk meer gegroeid dan ik had verwacht. Door alles wat ik heb meegemaakt, besef ik dat we ‘moeten’ (ook al zou ik dit woord vermijden) genieten van het leven. Je hebt maar één leven. En je hebt altijd een keuze. Je kunt ermee doen wat je wilt. Je kunt het verpesten en verprutsen. Je kunt er ook iets van maken, hoe rot het leven soms ook voor je is. Ik kies voor het laatste.


Er zijn dagen geweest dat het fysiek slecht ging en ik amper een stap kon zetten, maar ik weet dat mijn wilskracht sterker is dan mijn soms tegenwerkende lijf. Inmiddels heb ik een goede balans gevonden in beweging, rust en voeding. Ik ben volop aan het dansen en trainen onder begeleiding van Steve. Het gaat goed en ik heb weer vertrouwen in mijn lichaam.



Ik hoop voor iedereen -die een moeilijk jaar heeft gehad- dat 2020 een fantastisch jaar zal worden! Hoe diep je dalen ook zijn geweest, zorg ervoor dat je pieken hoger worden. Je bent het waard. Het leven is het waard. Eigenlijk ben ik 2019 al aan het bedanken, maar eerst komen de kerstdagen nog. Dankbaar, nog een woord waar ‘dank’ in voor komt. Ik ben dankbaar voor alle liefde die ik heb mogen ontvangen en al het goeds dat mij dit jaar is overkomen.


Voor nu wens ik je alvast hele fijne, gezellige en liefdevolle feestdagen toe!

Vergeet de kerstgedachte niet en zorg dat je gelukkig bent. Er is altijd wel iets op een dag waar je blij mee kunt zijn. Dus maak er iets moois van, omdat het kan. En omdat het leven jou gegeven is. Proost op het leven. Vier het leven!


Liefs ♥

208 keer bekeken2 reacties
  • Rachel

Donkere maanden. Laat er licht zijn. Als je mijn eerdere blogposts hebt gelezen, weet je dat de maanden waarin we nu leven, voor mij extra donkere maanden zijn. Donkere maanden, omdat ik 15 jaar geleden rond deze tijd zwanger was van mijn eerste. Donkere maanden, omdat mijn baby Ella -die inmiddels een puber geweest zou zijn- er niet is. Om deze maanden iets lichter te maken, proberen we hier thuis alvast in de kerststemming te komen. Onze nieuwe kunstkerstboom is gezellig versierd in -mijn lievelingskleur- roze met zilverkleurige kerstversiering. De lichtjes hangen erin, lichtjes, omdat ik ze extra hard nodig heb in deze periode. Af en toe voelt het alsof het lichtje in mij steeds kleiner wordt. Daarom zoek ik elke dag bewust het licht op. Overdag probeer ik zoveel mogelijk licht te creëren in huis en ’s avonds steek ik de kaarsjes aan. Ook ga ik naar buiten als het even kan, om het licht op te zoeken.

Vandaag hebben mijn man en ik alvast versiering gekocht voor Ella’s verjaardag. Het voelt dubbel. Dubbel, omdat we haar verjaardag voor het eerst echt gaan vieren, terwijl ze er niet in levende lijve bij is. Ik keek ernaar uit en nu het dichterbij komt, merk ik dat het me zwaarder valt dan ik had verwacht. We hebben versiering gekocht waarvan we denken dat een 15 jarig meisje, mijn dochter, het leuk zou vinden. Ze kan het niet zelf uitkiezen en ik heb het haar niet kunnen vragen. We nodigen geen mensen uit, want niemand heeft haar ooit gekend. Toch vind ik dat we het moeten doen. Niet eens moeten, ik wil het heel graag. Ik denk namelijk dat mijn dochter mij ook niet verdrietig wil zien. Ella wil natuurlijk, als ze kan meekijken vanuit de hemel, dat we haar herdenken en haar dag vieren als iets leuks, iets moois, iets bijzonders, iets speciaals, alles wat een dochter is en hoort te zijn.

Nog steeds ben ik ontzettend blij dat Ella nu geregistreerd staat als mijn kind. Nog steeds ben ik verdrietig, omdat ik haar zo mis. Ik hoef me niet meer af te vragen of het verdriet ooit minder wordt, want dat gaat niet gebeuren. Er is niets erger dan het gemis van je eigen kind en het verdriet, de pijn, blijft altijd. Het kan ook niet anders, want als moeder ben je voor altijd verbonden vanaf het moment dat je kindje in je buik groeit. Die sterke verbinding zorgt ervoor dat ik haar nooit kan loslaten. En dat hoeft ook niet, ze mag er zijn en we zullen voor altijd aan elkaar verbonden zijn.


Elke morgen trek ik mezelf mijn bed uit, zet ik mijn schouders eronder en probeer ik iets van de dag te maken. Ik probeer te genieten, te lachen en soms tegelijk met een traan. Project kerstboom heeft een aantal dagen geduurd vanwege mijn fysieke toestand. Alles duurt langer, niets is meer normaal, zoals het was. Dat maakt het niet makkelijker om door deze periode heen te komen. Zolang de zon elke dag opkomt, probeer ik het ook. Hier thuis blijven we kerstfilms kijken, leuke dingen doen en genieten van de momenten waarop het wel lukt. Zo struggle ik deze maanden door, waarin mijn lijf ook niet meewerkt. Ik sleep mezelf er weer doorheen en kom net als elk jaar over een tijdje weer uit dit donkere dal. Het is zoals het is. Als je me ergens tegenkomt, zal ik waarschijnlijk gewoon zeggen dat het goed met me gaat. Laat er licht zijn.


Liefs ♥

178 keer bekeken3 reacties
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now